Meer dan 12 jaar geleden hielp ik haar op weg met een blog. Ze had toen al een mailinglist van 2.600 mensen (die ze handmatig mailde!) en de eerste tijd lazen die haar blogposts via de gratis nieuwsbriefapp Feedburner. Later gebruikte ze Facebook om linkjes te delen en haar blog groeide en groeide. Ondanks steeds meer lichamelijke beperkingen bleef ze tot het laatst actief en konden we lezen hoe ze haar afscheid tot in de puntjes regelde en haar hele inboedel weggaf. Vandaag postte ze om 14.00 uur haar allerlaatste bericht. Twee uur voordat ze in coma gebracht zou worden om opgehaald te worden door de hersenbank, alwaar ze zal overlijden. Haar laatste offer aan de medemens...
Ze is nu onderweg, hij die sla laat groeien zal haar met open armen ontvangen.
Ik ben beheerder van haar blog, hoef daar weinig aan te doen en het was alweer even geleden dat we contact hadden. Op mijn to-do-lijst stond haar naam om nog even te bellen of mailen, omdat ik wist dat ze eind dit jaar afscheid zou nemen. Dus ik schrok toen ik gisteravond het concept klaar zag staan en stuurde gelijk een mailtje, bang dat ik al te laat was. Maar vandaag 7.38 uur kreeg ik antwoord. Haar allerlaatste zin:
"In de ochtend gaat mijn bed nog eruit als laatste..."
