Een webshop is geen carrière

Gisteravond zag ik #PenW met Marianne Zwagerman, schrijfster van het boek Een webshop is geen carrière met als subtitel "ontsnap uit het mutsenparadijs".
Ik vond het wel herkenbaar eigenlijk en twitterde dat dan ook:


Het klopt. Er bestaan heel veel mutsenwinkels. Het zogenoemde webwinkeltje voor erbij. Geen echt bedrijf om je brood mee te verdienen, maar een webwinkeltje als hobby. Het tijdschrift Twinkle heeft vorig jaar de mutsenwinkel perfect omschreven. Tot 2006 zei ik trots dat ik een webwinkel had. Maar ook toen al werd ik soms als muts benaderd; "heeft je man zeker gemaakt die webwinkel", "zo'n winkeltje met leuke dingen is echt iets voor vrouwen die geen kostwinner zijn", "wat doe jij nou eigenlijk zo de hele dag". Hedentendage verzwijg ik het liever.
Ik voel me niet aangesproken omdat ik denk dat de titel bewust provocerend is gekozen. Het boek is een aanklacht tegen de financieel afhankelijke vrouw en zal vol staan met tips hoe je wèl financieel onafhankelijk kunt worden. Het lijkt me een interessant boek.

Jammer van het interview van #PenW vond ik de nadruk op véél geld verdienen en het ontbreken van waardering voor andermans keuzes. Passie gaat voor geld in mijn ogen. Niet iedereen heeft hetzelfde talent. Mensen met een dienstbare functie (de koffiedame, de luizenmoeder) heb ik wel degelijk hoog in het vaandel staan. Brr moet er niet aan denken, een wereld vol #bloeddoddige mensen. En als je zelf geen kinderen hebt begrijp je inderdaad ook niet de keuzes die ouders maken. Arrogant om daar dan over te oordelen.

Ik weet zeker dat ik geen webwinkelier was geworden als ik geen kinderen had gekregen en/of een goede gezondheid had gehad. Dan had ik vast iets gedaan wat meer geld opleverde. Maar ik weet ook zeker dat ik dan niet gelukkiger geweest zou zijn.

Ik ga het boek niet kopen ----> overbodig voor mij vermoed ik.
Maar als jij het boek wel gaat kopen, doe dat dan ff via onderstaande link aub (t/m 31 oktober geen verzendkosten).


PS, wel ga ik de #Opzij kopen. Daarin staat een artikel over dit boek met als titel: "Lekker frutselen en fröbelen in je eigen webshopje" en die arme Knotsknetter wordt daar als lichtend voorbeeld genoemd #au.

Dit is een link naar de tv-uitzending Pauw & Witteman.

12 opmerkingen:

  1. Goed geschreven Martine.

    Maakt mij overigens ook wel nieuwsgierig naar het artikel in Opzij....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk Martine, ik zat al op een postje van jouw te wachten en wilde er zelf ook al een schrijven :) Mijn eerste reactie op de titel was verontwaardigd, en vandaag op twitter werdt er volop getweet, met de meest creatieve uitingen. Maar wat wil je; achter bijna elke webshop zit een creatief brein. De muts en auteur van het boek zijn hot topic en kijk dat is dé manier om je nieuwe boek te promoten. Ook leuk dat er webshops zijn zoals Knotsknetter en Madeliefke die heel goed inspelen op "de muts" (ladies op naar die miljoen omzet)

    Ik heb net even iets meer over Marianne Zwagerman en haar Bloeddoddig gelezen, want voordat je iets zegt is het wel handig als je je mening kunt onderbouwen. (Waar heeft ze deze titel in harde cijfers op gebaseerd?)Ik persoonlijk kan mij wel vinden in haar doddigheid, wat staat voor vrouwlijkheid op weg naar succes. Je zult mij nooit in pyama achter de naaimachine zien zitten, sorry ik brei geen slabjes :) Ook haar stelling om doelen te stellen en daar voor te gaan en niet halverwege blijven steken in je muts gaat mij ter harte. Maar...wie is Marianne om te spreken voor alle vrouwen, ik respecteer haar mening, al maak ik er graag grapjes over vandaag, maar ik merk niets van respect van Marianne's kant naar andere vrouwen toe. En alhoewel ze er zelf al bij zegt, "dit klinkt arrogant" de woorden over de koffie juf vond ik echt vreselijk neerbuigend! Dan gaan mij de haren rechtop staan! Je zult vandaag toch maar de koffie van Marianne moeten inschenken...

    Omdat ze zelf geen gezins situatie heeft zoals de gemiddelde webshophouder kan ze niet oordelen over de beschikbare uren welke een moeder en echtgenoot redelijkerwijs kan en vooral ook wil werken aan haar webshop. Wie is zij om te praten voor de gemiddelde vrouw, om te vertellen dat ik carrière* (car·ri·è·re de; v(m) -s loopbaan: ~ maken (in zijn werk) goed vooruitkomen) moet maken. Weer mis ik respect voor een andermans keuzes.

    Citaat van de Bloeddoddig faceboek: Voor vrouwen die leuk, intelligent, soms provocerend, bloeddorstig, zelfstandig, uitgesproken, humorvol, maar ook vrouwelijk en aantrekkelijk willen zijn.
    Prima: want in veel van deze stellingen voel ik mij wonderbaarlijk thuis, maar wals niet over mijn groeiende webshop heen met mutserigheid! De webshop is na mijn man en kinderen en als een pleegkind van mij. Ik zou haar zo graag willen vertellen hoe kicken het is als je midden in de nacht een idee op krabbelt, s'morgens staat te popelen om daar mee aan de slag te gaan, het zelf maken...met liefde...maar Marianne is creatief op andere vlakken :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahaha, had ik maar tijd om het allemaal eens zo rustig op papier te zetten...
    Ik heb het helaas te druk met mijn non-cariere ;-)
    Petje af, dames!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. eh...carriere bedoel ik. En streepje opzoeken kost teveel tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Adri, ik kan het ook niet uitstaan dat ik 4 blogs bij houd. Dat is een beetje een uit de handgelopen hobby zeg maar. Bloggen is vast ook iets voor mutsen. Ik ben benieuwd hoe een antimuts komende winter haar hoofd warm houdt, het schijnt een strenge winter te worden!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik lees je blogs met veel plezier, Martine!Dus vooral doooooorgaan ;D. Maar je moet me wel altijd ff tippen dat er weer een schrijfsel klaarstaat. Dat komt doordat ik een nogal poreus geheugen heb.
    Ik heb zelf een blog in slaapstand...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lieve Adri de facebookspammer. Ik heb zelf een facebook in slaapstand. Omdat je mi beter kunt bloggen dan facebooken:
    - teksten, linkjes en plaatjes op een blog worden veel beter gevonden door google.
    - je bepaalt zelf hoe je schrijfsels eruit zien, hoe groot de plaatjes zijn, welke advertenties er in de kantlijn verschijnen (grinnik, kijk eens even, een nieuw boek in de linkerkantlijn)
    - je bent niet afhankelijk van de grillen van facebook
    Da's trouwens ook best een leuk onderwerp voor een blogje.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Beetje laat, ik kom net uit mijn drievoudige webwinkel-grot gekropen :-)

    In het kort:
    Ja; haar toon is schofferend, haar typeringen beledigend.
    Nee: mensen met minder ambitie dan zij zijn niet automatisch ook een muts. En een carriere is wat mij betreft niet pas een carriere als je minstens 10 man voor je hebt werken en tig miljoen omzet draait.
    Er is meer in het leven - dat hoop ik althans.

    ECHTER:
    Onder al dat gekef zit een interessante stelling: namelijk dat vrouwen te maken krijgen met allerlei aannames (je gaat toch wel minder werken als de baby er is?) en een moederschapscultuur (kinderen dump je niet in de creche, die horen bij hun moeder).

    Anders kiezen betekent: je vaak moeten verantwoorden, is althans mijn ervaring. Ik werk 5 dagen, en dat levert (veel) commentaar op - van familie, vrienden en kennissen - en zelfs van wildvreemde mensen.
    Dat is soms lastig en demotiverend, zeker als je net een baby hebt gekregen en zowiezo niet meer weet wie je ook alweer was voor je moeder werd.
    Het kan moeilijk zijn om onder het geweld van hormonen, slapeloze nachten en de enorme verantwoordelijkheid je drive en ambitie vast te houden. Als dan de kraamzorg zich ook nog vooral op de moeder richt met de babyverzorgings-tips en de vader na 3 dagen weer aan het werk gaat, ontstaat al snel het patroon waarbij de moeder meer zorgt en de vader meer werkt.
    Dit is niet voor alle vrouwen ideaal - maar omdat de vader na een paar jaar meestal meer verdient, is het lastig terug te draaien.

    Ik vind het erg goed dat ze dit ter discussie stelt.
    Jammer alleen van haar opruiende toontje - hiermee stoot ze veel vrouwen bij voorbaat al af - ook de vrouwen die ze zou willen 'bevrijden' uit dat mutsenparadijs.
    Maar goed, een genuanceerdere toon had waarschijnlijk minder pers gehaald en dus minder discussie uitgelokt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Diana bedankt voor je reactie. Inderdaad, haar opruiende toontje, werkte bij mij averechts. Ze komt bij mij over als een dame die na haar midlife crisis het licht heeft gezien en iedereen wil bekeren à la Ratelband. Waarvan ik overigens wèl het boek heb gelezen ooit. Ratelband steekt namelijk een stuk positiever in.

    Wat ik hier nog wil rectificeren. Ik vermoed toch dat ik ook zonder kinderen waarschijnlijk was gaan Artoeken. Ik kan namelijk niets anders :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hè, is haar boek nu te koop in een webshop? Hm...

    Nou heb ik zelf geen kinderen én geen webshop, toch word ik niet erg blij van wat ik hoor over haar boek. Een vrouw moet doen wat ze wil. Weet je wel hoeveel die kinderopvang kost?
    Bij de overheid heeft ze ook nooit gekeken: ernstig grote hoeveelheid parttimers. Ook mannen overigens. De standaard is daar 36 uur, dus je hebt al snel een dag per week vrij, maar toch.
    Menig succesvol webshophoudster die ik ken werkt harder.

    Als ik geld had willen verdienen had in ergens op de Zuidas moeten gaan werken. Zou ik niet gelukkig van worden. Van zo groot worden dat ik werknemers moet hebben ook niet trouwens. Die worden ziek, klagen veel en kosten een hoop geld, al was het maar aan premies. Ik huur wel een hardwerkende, zelfstandig ondernemende m

    BeantwoordenVerwijderen
  11. @martine Dat zure toontje werkt niet mee, ik vind het nog teveel Marianne 1.0 (de Rita Verdonk look-a-like, in haar eigen woorden) en te weinig bloeddoddig (ook weer haar eigen woord).
    Live in P&W was ze sterk, maakte ze haar punt, zonder al te zuur uit de hoek te komen (nogmaals, haar behandeling van de webshopdame daargelaten).
    Maar nogmaals: haar punt mbt 'moederschapsideaal' - daar kan ik me in vinden.

    En ja: ik was ook zonder kinderen gaan doen wat ik nu doe. Mijn eerste kind was het zetje dat ik nodig had om te ontsnappen aan de corporate cubicle, waar ik dingen moest doen waar ik niet achter kon staan, geen plezier in had en waar ik mezelf niet in kon ontwikkelen. Bovendien vond ik de 'mannetjes-cultuur' vervelend: ik onderhandelde me te pletter, ook met succes, maar ik werd er ongelukkig van ipv van blij. Nu schep ik onze eigen cultuur en bepaal ik mijn eigen regels. Dat voelt stukken beter!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. @charlotte: inderdaad. Als je blij wordt van een Zuidas-carrière dan is dat prima. En dan is het heerlijk dat je je daar, liefst ongehinderd door man en kind, vol in kan gooien.

    Dat vind ik ook het benauwende aan haar boek: haar definitie van een 'echte carriere'. Ik neem mijn leven in eigen hand, onderhandel me daarover te pletter, werk harder dan ooit - zonder miljoen, maar ook zonder witte legging. En met bakfiets!

    BeantwoordenVerwijderen