Onder de kostprijs

Uit het AD

"Die verkoop je geen knollen voor citroenen" zei de buurvrouw tegen mijn moeder toen ze mij als 2-jarige peuter terugbracht na een middagje zandbak aldaar.

Ik weet dat kosten voor de baat uit gaan. Maar ze mogen nooit boven de baat uit gaan.
Hier geen dure advertenties die ik niet terugverdien. Geen dure SEO- of marketingadviezen. Geen service als gratis verzenden die mij mijn volledige marge kost. Of erger, gratis retourneren, waar geld bij gaat. Ik heb de afgelopen 11 jaar met de webwinkel dan ook nog nooit rode cijfers geschreven.

Productidee

Het duurt en het duurt maar met het spelletje. Een simpel idee. Maar voordat het op de markt is.......
Het doet mij denken aan een groepsopdracht tijdens mijn studie. Bijna 1 jaar hebben we met 4 personen gewerkt aan een product. En het duurde daarna geloof ik nog 2 jaar voordat het product daadwerkelijk in productie genomen werd. Een studiegenoot (buiten het groepje) heeft er een baan aan overgehouden om het product verder uit te werken en het idee te patenteren.

Heffing HBD 2013, brief 3

Hoofdbedrijfschap Detailhandel
Financiële administratie
hbd@heffing.info

Betreft: registratie XXX
Uw herinnering dd 16-11-2013 op notanummer XXX


Bergschenhoek, 25 november 2013

Geachte heer of mevrouw,

Op 16 november 2013 heb ik een herinnering ontvangen voor de heffing 2013.
Deze herinnering klopt niet en wel hierom:

Kleurenpiet

Eigenlijk eigenlijk wilde ik er geen woord meer aan vuil maken. Aan die zwartepietendiscussie. Ik had vlak na de uitzending van #penw met Quinsy Gario al een stukje geschreven.

Maar hé, waar gaat dat heen?
Zwarte Pietenava's. Demonstraties. Broodje aap verhalen over het ontstaan van Zwarte Piet. Dat het toch echt geen slaaf is. En vandaag Anouk die bedolven wordt met nare berichten. Omdat ze voor kleurenpieten is.

Kleurenpieten lossen volgens mij niets op. Met krulletjespruiken blijven dat toch verkleurde zwarte Pieten. Pieten die vroeger zwart waren. Maar nu overcorrect gekleurd. Kleurlingen.

Da Vinci the Genius

Gisteren naar www.davincithegenius.nl geweest.
Met een klein groepje oud Delftenaren en kids.

Zwartepieten

Eind jaren '80 stond ik in een overvolle bakkerij.
"Wie is er aan de beurt?"
Een blonde peuter roept; "die zwarte man daar in die hoek"
Een siddering trok door de bakkerij. Ssssjt. Boze gezichten met een vinger op de mond richting peuter. Fortuyn was destijds nog onbekend. Oudkerk's kutmarokkanen moesten nog geboren worden. Het beestje bij zijn naam noemen, dat noemde men in de jaren '80 discriminatie rascisme.

De inderdaad pikzwarte man antwoordde opgewekt met een sappig Surinaams accent;
"En deze zwarte man wil een wit brood alstublieft".

Dit paste niet in een tweet. Ik moest eraan denken gisteravond tijdens #penw. De aflevering met #zwartepiet en #witteman.

Pompoenendag 2013

Afgelopen zaterdag was het weer pompoenendag bij Elsje Fiederelsje op de Overbuurtseweg in Bleiswijk.

Els zaait alles zelf! De hele familie, vriendinnen, kennissen helpen met de oogst.
(Foto via Facebook van Els)

De troonrede van Younes Ouaali

Ik keek via Uitzending gemist naar #dwdd van 13 september. Omdat er over Twitter gekwetterd zou worden. Blij verrast zag ik Younes Ouaali in deze uitzending voorbijkomen. In eerste instantie blij, omdat ik de koningscape van Artoek herkende. Daarna nog blijer door wat hij zei.

Deze jongen heeft vrijdag de 13e op de, door Unicef georganiseerde, Kleine Prinsjesdag 2013 zijn eigen troonrede voorgelezen.
Over loverboys, kinderarbeid, onderwijs voor meisjes, uitbuiting en meer.

Noordsingel

Wat ben ik er in mijn studententijd vaak langs gefietst, het gerechtsgebouw met daarachter de strafgevangenis aan de Noordsingel. Nooit gedacht dat ik de doorgang nog eens van deze kant zou zien:

In een zijstraatje (burg. Roosstraat) stonden destijds, op bepaalde tijdstippen, sjieke auto's met opgedofte dames, te zwaaien naar gevangenen achter de ramen.

De gratisdingenzoeker

Ik moest gisteren lachen over alle commotie over het stuk van Monique Burger.
Ik herkende het gedrag van de gratisdingenzoeker in het stuk. Dat vond ik grappig. De koppeling met armoede herken ik echter totaal niet.

In de vorige eeuw had ik een stenen winkel. Kinderkamerinrichting. Om klanten naar de winkel te lokken deelde ik via Felicitas waardebonnen uit voor een gratis kadootje. Af te halen in de winkel.
Massaal werden ze ingeleverd. Het overgrote deel door mannen in pak na kantoortijd. Gestuurd door de kraamvrouw. Geen enkele inleveraar heeft wat gekocht.
Ze liepen rechtstreeks naar de balie om de bon in te leveren. Keken zelden rond. Drongen voor: "Ik kom alleen een bon inleveren mag ik even tussendoor" als ik bezig was om een kadootje in te pakken voor een klant. Heel af en toe verontschuldigden ze zich: "Ik kom een keertje terug om iets te kopen, ik heb nu weinig tijd". "Ik word ook maar gestuurd door mijn vrouw".
Voor mij een goede leerschool; nooit meer goodies.*